در اينجا به ذكر گزيده‌اي از سخنراني استاد فتاح در رابطه با موضوع نفاق مي‌پردازيم:

«آلوده نفاق نشويد و از نفاق بپرهيزيد. منافق بر ضد احد واحد عمل مي‏كند پس در خود پاره پاره مي‏شود. منافق از كافر هم بدتر است. روح منافق از هم گسيخته و ضربه نفاق بيش از هر كس ديگري و پيش از آن، اول بر خود او وارد شده...
منافق، رياكار و دروغ‏گوست. اما هر دروغ‏گويي منافق نيست. دروغ منافق براي جدا كردن و تفرقه انداختن است. براي مرگ و تخريب است. از آنجا كه درون او پاره پاره است او مشتاق است كه در بيرون خود هر چيزي را پاره پاره و از هم جدا كند. عيب‏جوست اما براي اصلاح، عيب‏جويي نمي‏كند. او براي ويران كردن و نه ساختن، به عيب‏جويي مشغول است. انتقادش مخرب است. مدام در جستجوي عيبهاست. عيبها را، عيب ديگران را و نه عيب خود را، بزرگ جلوه مي‏دهد و خوبيهاي آنها را تا آنجا كه مي‏تواند ناديده مي‏گيرد يا كوچك‏نمايي مي‏كند و درباره خود، عكس اين رفتار مي‏كند. بر انتشار جريان نفاق اصرار مي‏ورزد و نمي‏تواند از تفرقه در بين ديگران دست بكشد. منافقان بر ضد صالحان اند. پس وجود آنها را تحمل نمي‏كنند و پيوسته در صدد حمله به صالحان ‏اند. منافق براي حكومت كردن تفرقه نمي‏اندازد موضوع برايش حياتي‏تر از حكومت كردن است. او براي زندگي كردن به تفرقه دست مي‏زند و زندگي خود را عملاً وابسته به آن مي‏داند...
كلام و عمل و انديشه‏هاي منافق پر از تناقض است. خائن و خيانت‏پيشه است و مرگش در وفاداري. او حتي به خود هم خيانت مي‏كند. اگر از فرصتي بتواند استفاده كند و سوءاستفاده، دومين را انتخاب مي‏كند. همه چيز را آشفته مي‏كند و در آشفتگي، نقشه‏هاي خود را پيش مي‏برد. همه چيز را تحريف مي‏كند و چيزي تحريف نشده در زندگي او وجود ندارد. منافقان آنچنان مسيح (ع) را تحريف كردند كه او را شيطان و فرزند شيطان و كافر ناميدند. به رسول خدا (ص) دروغ بستند كه جادوگر و افسونگر و دروغگوست. علي (ع) را چنان بدنام كردند كه تا سالها بعد از شهادتش، لعن او از مستحبات شمرده مي‏شد و چنان تصویر وحشتناک و دروغی از اهل بیت (س) به مردم زمانشان نشان دادند که بسیاری از وحشت، دروغ را تصدیق کردند و راستی را تقبیح نمودند... منافق در امانت خيانت مي‏كند و با راستي و درستي بيگانه است و آنرا از آنجا كه خود از آن محروم است، در هيچ كس ديگري باور ندارد. امروز بله مي‏گويد و فردا نه. خلاف وعده خود عمل مي‏كند و مدام قول خود را مي‏شكند. در پيش روي‏ات تعريف تو را مي‏كند و به دوستي‏ها ادعا مي‏كند و به محض آنكه در پشت سرت قرار گرفت، دست به خنجر مي‏شود و تا آنجا كه بتواند چهره‏ات را زشت و منفور مي‏كند. منافق حيا ندارد و زماني كه تهاجم خود را علني مي‏سازد بي‏حيايي و بي‏شرمي او را خواهي ديد. غيرت و شجاعت در او نيست و اگر هست تظاهري تو خاليست كه با اولين تكان، خود را نشان مي‏دهد. او موافق مخالف است. در بيرون موافق تو اما در درون مخالف تو است. كارش پرورش كينه و دشمني و جدايي در دل خود و ديگران است. به هيچ كس رحم نمي‏كند حتي به عزيزان خود و به خود. او عزيزي ندارد زيرا محبت، روح او را لمس نكرده. با تو دوستي مي‏كند و بر ضد دشمن‏ات موضع مي‏گيرد اما در همان زمان با دشمن‏ات هم‏قدم است.
 نبايد به ظاهر او اعتماد كرد. ممكن است در ظاهر اهل خدا يا اهل اخلاق و صلح و دوستي باشد. نشانه‏هايش را ببينيد. شايد منافق بظاهر فريبكار نباشد اما همه را براي اميال پست خود فريب مي‏دهد. بظاهر حق را مي‏پذيرد اما در باطن خود هرگز نپذيرفته است و اينرا در اولين فرصت ممكن آشكار مي‏كند. ظاهر او باطن‏اش را نقض مي‏كند و در مقابل آن قرار دارد. همين شكاف عميق است كه او را از قوت باطن و نور يگانه دروني محروم ساخته است. شايد بسياري از مردم خطا كنند اما خطاي منافق دانسته است؛ او مي‏داند و خطا مي‏كند، مي‏تواند خطا نكند و خطا مي‏كند. مي‏داند كه تحريف مي‏كند و تحريف مي‏كند. پليدي و تاريكي نفاق را درك مي‏كند اما با اينحال در آن ساكن است و زندگي مي‏كند...»